چرا بچه ها لجبازی می کنند؟

چرا بچه ها لجبازی می کنند؟

چرا بچه ها لجبازی می کنند؟

ماجرا از این قرار است که این روزها سوال های رایج و بسیار متداولی درباره لجبازی از من پرسیده می شود؛ البته اکثر سوال ها در یک محور و مسأله دور می زنند. سوال هایی که شاید اکثر انسان ها با آن یکبار در طول عمرشان با آن دست و پنجه نرم کرده باشند.

چه کار کنم که فرزندم روی انجام ندادن تکالیف خود پافشاری نورزد؟

چه کار کنم که فرزندم اینقدر کله شق بازی درنیاورد؟

چه کار کنم که با فرزندم مدام درگیر نشوم؟

چه کار کنم که سر یک موضوع کوچک با هم بحثمان نشود و یکدندگی شکل نگیرد؟

چه کار کنم که لجبازی نکند؟

چه کار کنم که بهترین رفتار را با فرزند خود داشته باشم؟

و صدها سوالی که ذهن والدین را به خود درگیر کرده و تربیت آن ها را تحت شعاع و روز به روز سخت تر و سخت تر کرده است. قبل از هر چیز اجازه بدهید معنی ها و تعریف های خود را نسبت به لجبازی یکی کنیم تا ذهن ما بهتر بتواند از این جزوه تربیتی یاد بگیرد؛

تعریف لجبازی

لجبازی خصوصیتی رفتاری است که یک فرد قبول ندارد افکارش را تغییر دهد یا طرز فکر و تصمیم خود را در مورد عملی در شرایط، محیط و موقعیتی عوض کند.

پافشاری رفتاری کنترلگرانه است که تصمیم گیری و تصمیم سازی فرد را از او می گیرد. در واقع انتخاب او را تهدید و احساس عدم امنیت به او می دهد.

کله شق بازی نوعی رفتار و واکنش نامطلوب است که به صورت های مختلفی خود را نشان می دهد، از جمله آسیب رساندن به خود و دیگران، ناسزا گفتن، گریه کردن،فریاد کشیدن و یا شکستن وسایل.

درگیری رفتاری تلافی جویانه ای است که شاید درگذشته باعث درد یا ناراحتی برای فرد شده است. حالا  وقت انتقام است. در حقیقت به وسیله لجبازی، احساسات پنهان خود مثل تنفر و خشم را نسبت به شما نشان می دهد.

یکدندگی از رفتارهایی است که تا حد زیادی علت آن، رفتارهای افراد بزرگسال و دیگران است. و بدین وسیله رفتار لجوجانه فرد را تشدید می کند.

ستیزه جویی رفتاری نیست که همیشگی باشد؛ پس افراد لجوج همیشه لجباز نیستند. ممکن است اتفاقاتی خاص یا واکنش‌هایی باعث این رفتار آنها شود. برای درک این موضوع مجبوریم این واقعیت را یادآور شویم که اکثر رفتارهای آدمی بر پایه اجتناب از درد یا در طلب تشویق است.

لجبازی رفتاری است که به وسیله آن چیزی را که می‌خواهیم بتوانیم با لجبازی هم شده به دست آوریم. بنابراین با استفاده از مقاومت دربرابر خواسته های دیگران ممانعت  خود را می رساند. تا او نیز بتواند خواسته خود را برآورده کند.

  از این که با ما در پاسخ به سوالات همراهی می کنید صمیمانه سپاس گذارم. مطمئن هستم با همراهی شماست که کیفیت این جزوه روز به روز بهتر و بهتر خواهد شد. بنابراین اگر شما نیز جزء عزیزانی هستید که تجربیات خود را با ما به اشتراک می گذارید، منتظر بروزرسانی جزوه های تربیتی باشید. قبل از هر چیز این ویدیو را با هم ببینیم تا به بهترین شکل خود را آماده کنیم برای درس اول از جزوه تربیتی “چرا بچه ها لجبازی می کنند؟” راستی پیشنهاد می کنم قبل از اینکه درس ها را شروع کنیم این چند تا موارد را به همراه داشته باشیم:

تأثیر بگومگوهای مخرب والدین

من خودم یک آدم جدا هستم

چه رفتارهایی از فرزندم روی مخ من هستند؟

مدیریت کردن یا نکردن لجبازی

مدیریت نکردن لجبازی موجب چه اختلالاتی می شود؟

من تعهد می کنم که ...

نمونه قولنامه خودم با خودم

اگر برای خودتان ارزش قائل هستید حتماً این تعهدنامه را با خودِ خودتان ببندید. می توانید روی در یخچال یا دیوار اتاق آن را نیز نصب کنید که همیشه یادآورتان باشد. مطمئن باشید این قولنامه می تواند شما را در این مسیر ثابت قدم نگه بدارد. ولی اگر نمی خواهید این تعهد را با خودتان داشته باشید لطفاً این جزوه را ادامه ندهید چون واقعاً هیچ کمکی از دست هیچ کس برنمی آید الا خودتان؛ هر چند این تعهدنامه نوعی تلقین به حساب می آید اما قدرت این را دارد که فرمان مدیریت لجبازی زندگی خود را بدست بگیرید.

چه زمانی لجبازی شکل می گیرد؟

لجبازی زمانی شکل می گیرد که وقت و حوصله برای فرزند و عزیزانمان نداریم.

لجبازی زمانی شکل می گیرد که توجه کافی برای فرزند و عزیزانمان فراهم نمی کنیم.

لجبازی زمانی شکل می گیرد که بیش از حد یک توصیه یا حرفی را تکرار می کنیم.

لجبازی زمانی شکل می گیرد که حرف های ما جنس دستور و امر و نهی دارد.

لجبازی زمانی شکل می گیرد خواسته های موجه فرزند ما بی پاسخ می مانند.

لجبازی زمانی شکل می گیرد که جنس رفتار ما از سرزنش و تحقیر باشد.

لجبازی زمانی شکل می گیرد که به جای فرزند یا عزیزانمان تصمیم گیری می کنیم.

لجبازی زمانی شکل می گیرد که آزادی یک فرد تهدید می شود و به خطر می افتد.

لجبازی زمانی شکل می گیرد که فرد احساس کند تحت کنترل دیگری است.

لجبازی زمانی شکل می گیرد که مخالف افکار، باورها و ارزش های یک فرد موضع گیری می کنیم.

لجبازی زمانی شکل می گیرد که مخالف افرادی باشیم که او دوست دارد.

لجبازی زمانی شکل می گیرد که مخالف چیزهایی باشیم که او علاقه دارد.

لجبازی زمانی شکل می گیرد که باور، افراد و چیزهای ما مهم هستند نه باور، افراد و چیزهای او.

هرچند دلایلی می تواند باعث شود که فرد به صورت موضعی و در موضوعی خاص، لجبازی کند. اما کماکان انسان هایی هستند که ذاتاً لجبازی را دوست دارند.

برای این دو تا موقعیت خودتان را آماده نمایید

لجبازى، پافشاری، کله شق بازی، درگیری، یکدندگی و ستیزه جویی بچه ها پيامى است به بزرگسالان

“كه من می توانم؛ اجازه بدهید راه خودم را خودم پيدا كنم”

اگر من به عنوان والد یا مربی در اين زمان سعى كنم كه به فرزند خود ثابت كنم، تو نمی توانى؛ پس چیزی را که من می گویم گوش نمی کنی؛ بنابراین خيلى از فرصت‌هاى خوب را خراب می کنم. پس زمانی که فرزند خود را سرزنش، غرغر، داد و فریاد، انتقاد، مقایسه، تهدید، تنبیه و … می کنم به خاطر این است که احساس می کنم نباید کار اشتباه از او سر بزند؛ در صورتی که باید آگاه باشیم تا بچه ها اشتباه نکنند نمی توانند کار درست را یاد بگیرند و درک کنند. پس داد و بیداد کردن، تنبیه کردن، در شرایط مقایسه قرار دادن و هرگونه رفتار مخربی فرزند ما را منظم، خوش خوراک، حرف گوش كن و درس خون نمی كند. بلکه تضمين می کند كه فرزندی لجباز، مضطرب، پرخاشگر و دچار احساس بيچارگی خواهم داشت.

انتخاب و مالکیت

اگر به فرزند خود آزادی و انتخاب بدهیم “البته با چارچوب تعریف شده” و دائم او را سرزنش ، تهدید، تنبیه، مقایسه و هر گونه رفتار مخربی انجام ندهم؛ بدین وسیله اعتماد به نفس، خلاقیت و شخصیت او را کارآمد و خشنود می کنم. وگرنه جز  فرزندی لجباز و یک دنده چیز دیگری نصیب والدین و مربیان نخواهد شد. اما نقطه ایی که ما می توانیم از این مشکل عبور کنیم این است که احساس “مالکیت” خود را نسبت به فرزند خود کنار بگذاریم و حق “انتخاب” به او بدهیم. در این صورت می توانیم محبت خود را بدون هیچ قید و شرطی به آنها ابراز کنیم. تمام این نکته اجرایی نمی شود مگر به وسیله سه ابزار بسیار بسیار مهم:

  1. زمان
  2. صبر و حوصله
  3. انرژی

بنابراین ما “مالک” هیچکس نیستیم و نمی توانیم رفتارهای دیگران را کنترل کنیم؛ ما فقط می توانیم رفتارهای خود را کنترل کنیم. خب واقعیت این است که موضوع مالکیت بحث بسیار مفصلی است ولی یک گام خیلی مهم و اساسی دارد و آن مراقبت از رابطه من و فرزندم است. که در این جا به مرور درباره آن صحبت می کنیم و یاد می گیریم.

راستی، ادامه این جزوه را چه کسانی می توانند استفاده کنند؟

مسلماً به درد هر کسی که به نوعی با کودک و نوجوان ارتباط دارد می خورد. شما ممکن است مادر، پدر، معلم، مادربزرگ، پدربزرگ، خاله، عمه، عمو، دایی، خواهر یا برادر باشید، در هر صورت این جزوه به ما کمک می کند از ارتباط با یکدیگر بیشتر لذت ببریم.

اما از این جزوه چه کسانی نمی توانند استفاده کنند؟

اگر اصلاً ارتباطی با بچه ها و اطرافیان برایتان مهم نیست و با داد و بی داد یا باج دادن و به نوعی به وسیله رفتارهای مخرب معمولاً آنها را ساکت می کنید و از وضعیت موجود هم راضی هستید، مسلماً این جزوه اصلا به درد شما نمی خورد.

آیا دغدغه ای از این جنس دارید؟

دوست دارید آسیب هایی که خودتان در کودکی دیده اید را بچه های اطراف تان نبینند

یا دوست دارید دنیا را به جای امن تری برای زندگی تبدیل کنید

یا دوست دارید بچه های اطرافتان شادتر، قویتر و با عزت نفس تر باشند، البته آن کودک و نوجوان می تواند فرزند خودتان، یا فرزند خواهر یا برادرتان، یا حتی دانش آموزتان باشد

پیشنهاد می کنم جزوه تربیتی لجبازی را از دست ندهید.

متشکرم که تلاش می کنید آگاهانه مادری/پدری کنید تا دنیا را به جای امن تر و زیباتری برای زندگی تبدیل کنید. مطمئن هستم به این وسیله شما می توانید بهترین خودتان باشید.

ادامه جزوه تربیتی لجبازی فقط برای کاربرانی که اشتراک دارند قابل نمایش است.لطفا اشتراک مناسب را خریداری کنید تا بتوانید ادامه این جزوه را مشاهده کنید.

 

One thought on “چرا بچه ها لجبازی می کنند؟

  1. زهرا میگوید:

    به نظر من هرچقدر پدر و مادر سعی کرده باشن رابطه بین خودشون رو سالم و استاندارد تقویت کرده باشن و هم چنین عاشقانه ،و هرچقدر بچه در خانواده احساس امنیت و صمیمیت رو داشته باشه
    اون پدر و مادر به یک پدر و مادر واقعی نزدیکتر هستند

    • علی نوایی میگوید:

      درود بر شما؛ ممنونم که نظرتون رو با ما به اشتراک گذاشتید؛ دقیقا همین طور هست؛ رابطه پدر و مادر با هم نقش کلیدی در پرورش فرزندانمان دارد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *