قالب وردپرس
علی نوایی مربی و مدرس مهارت های تربیتی
عصبانی
۱۳۹۷/۰۷/۲۵
علی نوایی مربی و مدرس مهارت های تربیتی
توقع
۱۳۹۷/۰۸/۱۰

فکر کنیم

علی نوایی مربی و مدرس مهارت های تربیتی

۸۳

تا حالا شده به این موضوع فکر کنیم که چه طور برای موقعیت های گوناگون راه حل پیدا کنیم؟

اگر به این موضوع فکر نمی کنیم و از آن فرار می کنیم حتما

فکر می کنیم وقتی ذهنمان چیزی را باور دارد آن چیز “درست” است.

فکر می کنیم آنچه در مورد بچه ها تصور می کنیم و تحلیلی که از موقعیت داریم “درست” است.

در صورتی که سئوال این جاست از کجا معلوم که ما “درست” می گوییم و یا “درست” فکر می کنیم؟

حتما می خواهید بگویید وجود داشتنِ آن در ذهنمان به معنای درست بودنِ آن است.

و قطعا این موضوع درست نیست!

درست بودنِ تفکرات ما را، شواهد بیرونی تایید یا رد می کنند.

فقط کافی است برای درستی این موضوع به احساس رضایت و ارزشمندی خود در زندگی شخصی مان بپردازیم. و آن را بررسی کنیم.

چون با این کار فرصتی را ایجاد می کنیم که در مورد خودمان بیشتر بدانیم، فکر کنیم و ببینیم!

در حقیقت فکر ما خیلی وقت ها اشتباه می کند و ما اشتباهاتش را باور می کنیم و به تصور ما هر آنچه از ماست، درست است.

و دروغی از این لذت بخش تر نیست.

در واقع فکری که بدون پشتوانه تئوری است و متکی به دانش صرف و یا تجربه صرف است فریب کار ترین بخش وجود ماست.

بنابراین همیشه نمی توانیم به این نوع فکرها اعتماد کنیم اما همیشه می توان به فکری که متکی به تئوری است اعتماد کرد.

پس تحلیل هایی که ما نسبت به واقعیت فررندانمان انجام می دهیم ربطی به آنها ندارد بلکه به درون خودمان ربط دارد.

آنچه رابطه من و فرزندم را پایدارتر می کند این است که بر اساس قضاوت رفتارهای او، او را تحلیل نکنم!

به خودمان فرصت بدهیم تا فکر کنیم

بلکه به او و خودم فرصت بدهم تا فکر کنیم وگفتگو کنیم،

رفتارها را مشاهده کنیم و در نهایت حرف ها و رفتارهای خود را تنظیم کنیم.

درست است که در برابر رفتارهای بچه ها به خصوص سئوال های آنها نباید بی تفاوت بود.

چون مطمئنا فرصتی را ایجاد می کند که در مورد خودمان بیشتر بدانیم.

در صورتی که آنچه همیشه در همه چیز و همه‌ی موقعیت‌ها مانع است توقعات و انتظاراتی است که از بچه ها داریم.

این انتظار داشتن ها یعنی من در جستجوی “برآورده شدن” نیازهای خودم هستم نه فرزندم.

و همین انتظار داشتن، ما را از “بودن در کنار آنها و درک کردن آنها” دور میکند.

در واقع از مانع می شود تا درباره آن ها فکر کنیم.

اگر می خواهیم بچه ها را واقعی تر ببینیم فقط کافی است آنها را نگاه کنیم

و خودمان را به جای فکر، احساس و عمل آنها بگذاریم آنگاه تحلیل هایمان متعادل تر می شوند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *