قالب وردپرس

مسئولیت تعلیم و تربیت فرزند خود را بر عهده بگیرید

آموزش مهارت های تربیتی علی نوایی
مهر بی اما و اگر
۱۳۹۷/۰۳/۰۳
آموزش مهارت های تربیتی علی نوایی
ارتباط چشمی
۱۳۹۷/۰۳/۰۴

مسئولیت تعلیم و تربیت فرزند خود را بر عهده بگیرید

آموزش مهارت های تربیتی علی نوایی

در شرایط زندگی امروز به گونه­ ای همگی درگیر دغدغه‌های مادی شده‌ایم که گاهی مسئولیت تعلیم و تربیت فرزند خود را فراموش می­ کنیم.

در صورتی که مسائل باارزش­ تری هم در مسئولیت تعلیم و تربیت فرزند ما نیز وجود دارد و باید به فکر آنها نیز باشیم.

مثل

  • تبادل ارزش‌های معنوی
  • آرامش فرزندان
  • و اخلاق

و باید توجه کنید که رفاه مادی و سرگرمی نباید به ارزش­ های ما ضربه بزنند.

زیرا فرزند ما مانند نهالی است که اگر در رسیدگی به او سهل­ انگاری کنیم، می ­خشکد.

از این رو ما باید در مقام پدر و مادر مسئولیت تعلیم و تربیت فرزند خود را بر عهده بگیریم.

مسلم است که بی­ مسئولیتی پدر و مادر نسبت به تربیت فرزند، مصیبتی جبران نشدنی بر پیکر خانواده وارد می­ کند.

فرزند ما امانتی گران بها در دستان ماست؛

اگر فردی شبانه­ روز همه­ فکرش متوجه کارش باشد

و به خانواده و فرزندانش توجهی نکند، اسم این کار را می­ توان خیانت در امانت نامید.

اما برای آن که امانت دار خوبی باشیم همه چیز از خودِ ما شروع می­ شود.

زیرا تا نخست خودمان و سپس خانواده خود را اصلاح نکنیم، هیچ وقت جامعه­ ما درست نخواهد شد.

کافی است این نظریه­ ساده و قدرتمند را بپذیریم که:

همه­ رفتارها و اقدامات ما براساس انتخاب­ های خودمان است.

فرزند ما نیز انتخاب­ هایی دارد

هیچ کدام از ما نمی ­توانیم رفتارهای کلیشه­ ای خاصّی را برای مدت طولانی انجام دهیم.

هر کدام از ما سلیقه و انتخاب­ های متفاوتی داریم.

اگر نتوانیم برای مدت طولانی به خوبی و رضایت­ مندانه در کنار یکدیگر زندگی کنیم،

معلوم می­ شود که یکی از ما، یا هر دو، دست به انتخاب غلط زده­ ایم.

اما همیشه یک انتخاب بهتر نیز وجود دارد!

هر حرفی که می ­زنیم و هر عملی که انجام می­ دهیم، همه را خود انتخاب می­ کنیم.

پس هیچ کس نمی­ تواند ما را به صحبت کردن و انجام عملی وادار کند.

بنابراین نه ما، و نه فرزندان ما نمی­ توانیم یکدیگر را وادار به کاری بکنیم.

مسئولیت تعلیم و تربیت فرزند و مسئولیت پذیری آن جزئی جدایی ناپذیر از هر کاری در روند ایفای نقش والدانه­ ماست.

بنابراین مثلاً یک مادر وظیفه مادری خود را نسبت به تغذیه­ طفل ابتدا با شیردهی انجام می­ دهد،

سپس به صورت تدریجی غذای کمکی را اضافه می­ کند و کم­ کم در زمان مناسب او را اصطلاحاً از شیر می ­گیرد.

اینک نوبت انجام سایر جنبه­ های مادری است. یعنی در هر موقعیتی در رشد فرزند، نقش­ های ما نیز تغییر می­ کنند.

پس مراقبت از مسئولیت­ های گوناگون خود در هر یک از موقعیت­ های فرزندداری بسیار مهم و ضروری است.

عدم آگاهی از مسئولیت تعلیم و تربیت فرزند

ما بسیاری از کارها در مورد فرزندان­مان را اتفاقی یا بدون آگاهی انجام می­ دهیم، معمولاً:

  • احساسات آنها را نادیده می ­گیریم
  • افکار آنها را مسخره می­ کنیم
  • قضاوت­ های آنها را مورد انتقاد قرار می ­دهیم
  • پندهایی به آنها می ­دهیم که از ما نخواسته ­اند
  • و هزاران مورد دیگر که در خاطرات زندگی خود ما نقش بسته است

همه­ اینها چیزهایی است که در ذهن­ های ما به طور ناخودآگاه شکل گرفته است.

حرف­ هایی است که وقتی بچه بودیم آنقدر به خوردِ ما داده­ شده و شنیده­ ایم که به طور طبیعی بر زبان و رفتارمان جاری می­ شود.

اگر چه با بهترین قصد و نیت این کارها را انجام می­ دهیم،

اما در واقع منطق بزرگسالانه خودمان را به آنها تحمیل می­ کنیم.

نکته­ مهمی که باید در مسئولیت تعلیم و تربیت فرزند خود بر آن تأکید کنیم، در دو مورد می­ توان خلاصه کرد:

رفتارهای ما، حاصل انتخاب های ماست

  • اول اینکه تمامی اعمال و اقداماتی که از ما انسان­ها سر می ­زند، حاصل انتخاب خودِ ماست.

به این معنا که هر کسی می­ تواند افکار و اقداماتی را که بر اساس آن افکار انجام می­ دهد، همواره مدیریت و کنترل کند.

نسخه ای که نمی توانیم برای همه بپیچیم!

  • دوما شناخت کافی در مورد چگونگی تعلیم و تربیت فرزند ما که مختصّ خود اوست.

البته ممکن است دلیل این مسئله­ مهم نیازها و خواسته­ های ما و برآورده کردن آنها نیز باشد.

هر انسانی همانند اثر انگشتان، با دیگر انسان­ ها متفاوت است.

آنقدر متفاوت که هر انسانی را به وسیله­ اثر انگشتان او می ­توان شناخت!

بنابراین با شناخت درست از نیازها و خواسته ­های فرزندمان، می­ توانیم به تعلیم و تربیت دلخواه خود دست پیدا کنیم.

وقتی در روابط خود با فرزندمان از زور و اجبار استفاده می­ کنیم، فقط می ­توانیم به طور موقت رفتارهای او را کنترل کنیم.

ولی هرگز نمی­ توانیم افکار آنها را تحت کنترل در آوریم.

اما از آنجا که فرزند ما شخصیت مستقلی دارد، وقتی دور از ماست هر کاری که خودش می­ خواهد انجام می­ دهد.

میزان تفاوت بین کارهایی که انجام می ­دهد با کارهایی که از او خواسته ­اید،

با این فرض که به روشنی بداند ما از او چه می­ خواهیم، به میزان قدرت و عمق رابطه­ ما با او بستگی دارد.

هر چقدر رابطه­ ما محکم ­تر باشد، او نیز حتی زمانی ­که خودش تنهاست، بیشتر کارهایی را انجام می­ دهد که مورد نظر ماست.

آیا ما محصول گذشته خود هستیم؟!!

اگر ما همان ­طور که گذشتگان مان با ما رفتار کرده ­اند، با فرزندان­مان رفتار کنیم؛ هیچ چیز تغییر نخواهد کرد.

زیرا آنها بعضاً تجاربی هستند که شاید تنها برای زندگی آن شخص پاسخگو بوده ­اند.

در حالی­ که زندگی انسان­ها با هم تفاوت­هایی دارد.

زندگی ما نیز با دیگران تفاوت­های زیادی دارد.

پس چطور مطمئن هستم آنچه برای دیگران کارساز بوده یا نبوده، برای ما کارساز خواهد بود؟!

فرزندان ما نیز مانند ما بر این باورند که درست­ ترین اقدام را انجام می­ دهند، و والدین­شان اشتباه می­ کنند.

ما نه تنها صلاح دیگران را کاملاً تشخیص نمی ­دهیم و نمی­ دانیم چه چیز برایشان بهتر است،

بلکه حتی گاه نمی­ دانیم چه چیز برای خودمان بهتر است!

مسئولیت تعلیم و تربیت فرزند و نشانه های رفتارهای تاریخ گذشته!!!

ما باید همیشه این سئوال را از خود بپرسیم که چگونه می توانیم بفهمیم که رفتارهای ما تاریخ گذشته اند؟

برای پاسخ دادن به این سئوال باید به دنبال نشانه ها و علامت هایی باشیم.

این نشانه ها و علامت ها به ما نشان می دهد که محصول گذشته بودن یعنی:

  • اهمیت دادن به فهم و برداشت های رایج دیگران؛

به این معنی که نصایح دوستان و خویشاوندان خود را با اطمینان می پذیریم بدون آن که از درست یا نادرست بودن آن ها اطلاع داشته باشیم.

  • اگر رفتارت مؤثر و کارآمد نیست و حتی اگر باور داری رفتارت نتیجه­ بخش نیست، باز هم انجامش دهی.

زیرا اعتقاد دارید فرزند شما خطاکار است و با خاطی باید این­گونه رفتار کنیم.

مثلا رفتارهای ناکارآمدی همچون: تهدید کردن، سرزنش کردن، نق زدن، تنبیه کردن، شکوه کردن، باج دادن و غیره.

  • باورهایی که از پیشینیان به ما ارث رسیده است را می پذیریم؛

بدون اینکه در مورد درست یا نادرست بودن آنها حتی اجازه­ سئوال کردن به خودمان بدهیم.

  • من نمی ­دانم چه چیزی برایم خوب است.

اما می­ دانم برای هر کسی، به ویژه نزدیکانم چه چیزی خوب و بهتر است!

  • من کاملاً مطمئنم و می­ دانم چه چیزی برای فرزندانم خوب است، در صورتی ­که خودم هنوز سردرگم هستم!

مشکل جدی مسئولیت تعلیم و تربیت فرزند

بنابراین یکی از مشکلات جدی در مسئولیت تعلیم و تربیت فرزند ما، این است که ما محصول گذشتگان خود هستیم.

بیشتر والدین خود به این امر باور دارند. این امر در انتخاب رفتارهای ما و مسئولیت تعلیم و تربیت فرزند ما تاثیر زیادی دارد.

به همین دلیل مثلاً وقتی فرزند ما تکلیف مدرسه­ اش را انجام نمی­ دهد، راهی جز این که او را تهدید کنیم نمی رسد.

اما اگر کمی دقت کنیم می بینیم که این تهدیدات به مرور اثر خودش را از دست می دهد.

پس آنچه در مسئولیت تعلیم و تربیت فرزند خود به آن نیاز داریم، این است که:

به تمام جنبه های مسئولیت تعلیم و تربیت فرزند توجه کنیم.

به علاوه آن که هر راهکاری در زمانی مشخص و فقط تا زمانی­ که مؤثر هستند استفاده می شوند.

نه به صورت همیشگی و حتی زمانی­ که می ­دانیم تأثیری ندارد.

 

2 دیدگاه ها

  1. بک لینک گفت:

    سلام میشه لینک داخل مطلبو چک کنید.برای
    من مشکل داشت.ممنون

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *